Αγαπημένε φίλε και άνθρωπε Μανόλη,
Έφυγες πολύ νωρίς και είχες ακόμα τόσα να δώσεις όχι μόνο στην οικογένειά σου, όχι μόνο σαν άνθρωπος, αλλά και σαν γιατρός στην πόλη του Ηρακλείου που τόσο σε αγάπησε και την αγάπησες.
Θυμάμαι τα μαθητικά μας χρόνια, την άρρηκτη φιλία που μας έδενε. Θυμάμαι την καλοσύνη, το χαμόγελο και την ανθρωπιά σου.
Ήσουν πάντα εκεί για όλους, ακούραστα και αγόγγυστα. Με έναν καλό λόγο. Ολιγαρκής και αυτάρκης. Δημιουργικός και γενναίος.
Η πίκρα μου τη μέρα που ξημέρωσε, τη μέρα που θα σ’ αποχαιρετίσω είναι μεγάλη. Η πίκρα της καρδιάς και του μυαλού μου, που πάντοτε θα φέρνει στη θύμηση τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια. Την καθημερινότητά μας.
Φίλε Μανόλη καλό ταξίδι στην αιωνιότητα . Από εκεί ψηλά που είσαι μη σταματάς να γιατρεύεις τους πονεμένους.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.
Οι φίλοι και οι συμμαθητές σου θα σε θυμούνται για πάντα.
Γιώργος Ρισάκης
