Έχω περάσει χρόνια συνεργαζόμενη με κυβερνήσεις, επιστήμονες και κοινότητες για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης και το αποτέλεσμα αυτό είναι βαθύτατα απογοητευτικό. Όχι επειδή έλειπε η φιλοδοξία, κάθε άλλο. Η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών μελών έδειξε θάρρος και σαφήνεια, έτοιμη να προωθήσει μια ουσιαστική συνθήκη.
Είδα το πάθος και την αποφασιστικότητα της Κοινωνίας των Πολιτών, των ηγετών των επιχειρήσεων και των εμπειρογνωμόνων που έφεραν στο τραπέζι αποδείξεις, επείγοντα ζητήματα και λύσεις. Οι φωνές τους ήταν δυνατές και τα αιτήματά τους σαφή. Ωστόσο, μια μικρή μειοψηφία εμπόδισε τη διαδικασία.
Δεν μπορούμε να αφήσουμε αυτή τη στιγμή να χαθεί. Τα διακυβεύματα είναι πολύ μεγάλα – για τη φύση, για τις κοινότητές μας και για τις μελλοντικές γενιές. Η αδιαφορία και η απάθεια δεν αποτελούν επιλογή. Και δεν πρέπει να περιμένουμε μια Συνθήκη για να αρχίσουμε να αναλαμβάνουμε δράση.
Κάθε χώρα έχει έναν ρόλο να διαδραματίσει. Κάθε ηγέτης έχει μια ευθύνη.
Εάν η διαδικασία της INC δεν μπορεί να οδηγήσει στη Συνθήκη που ο κόσμος χρειάζεται απεγνωσμένα, τότε πρέπει να είμαστε έτοιμοι να εξερευνήσουμε νέους δρόμους. Το οφείλουμε σε όσους πίστεψαν σε αυτή τη διαδικασία και σε όσους θα υποστούν τις συνέπειες εάν δεν δράσουμε.
