Η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου, μιλά για το μεγάλο εθνικό ζήτημα, το δημογραφικό και τη βοήθεια που προσφέρει το κράτος σε γονείς. Επίσης μιλά για τα μεγάλα προβλήματα της βίας ανηλίκων και της ενδοοικογενειακής βίας, για την ισότητα των δύο φύλων, αλλά και για την πλατφόρμα που λειτουργεί πλέον για τη στέγαση.
Τέλος, προτρέπει τους νέους που φοβούνται να γίνουν γονείς να το τολμήσουν και τονίζει ότι το κράτος και το υπουργείο της θα είναι δίπλα τους να τους βοηθήσει, βελτιώνοντας την ποιότητα ζωής μέσω διαφόρων προγραμμάτων στήριξης.
Ο πιο ισχυρός δεσμός, αυτός της ελληνικής οικογένειας, εμφανίζει πλέον νέα χαρακτηριστικά. Πιστεύετε ότι διαθέτετε τα «εργαλεία» για να προστατεύσετε τη συνοχή της;
H ελληνική οικογένεια αλλάζει, αλλά παραμένει ο πιο σταθερός δεσμός της κοινωνίας μας. Οι ρόλοι επαναπροσδιορίζονται και οι προκλήσεις αυξάνονται, γι’ αυτό και η πολιτεία οφείλει να στηρίξει ενεργά όλες τις μορφές οικογένειας.
Διαθέτουμε πλέον εργαλεία, τη γνώση και τη βούληση να το κάνουμε: από τα επιδόματα γέννησης – μητρότητας και τις άδειες γονέων, μέχρι τις «Νταντάδες της γειτονιάς» και τα στεγαστικά προγράμματα για νέα ζευγάρια.
Ολα αυτά δεν είναι διευκολύνσεις, αλλά απαραίτητα εργαλεία για να μπορεί μια οικογένεια να πορευτεί με ασφάλεια.
Στόχος μας είναι η οικογένεια να παραμείνει επιλογή με προοπτική και η κρατική στήριξη να προσαρμόζεται στις σύγχρονες ανάγκες.
Καλείστε να αντιμετωπίσετε το έντονο πλέον δημογραφικό πρόβλημα. Οι Ελληνες και γερνάμε και μειωνόμαστε πληθυσμιακά. Υπάρχει σχέδιο;
Το δημογραφικό είναι ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά μας ζητήματα και απαιτεί οριζόντιες αλλά και στοχευμένες πολιτικές.
Συντάχθηκε από την κυβέρνηση Εθνικό Σχέδιο Δράσης. Πρόκειται για μια εθνική στρατηγική για το δημογραφικό και είναι η πρώτη φορά που ένα υπουργείο, αυτό της Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, έχει στον πυρήνα του τους νέους, τα παιδιά, την οικογένεια και όλο το υποστηρικτικό σχέδιο που αφορά την οικογένεια, τις γεννήσεις και την καταπολέμηση της υπογεννητικότητας.
Δεν είναι ζήτημα μόνο γεννήσεων. Είναι ζήτημα ποιότητας ζωής, εργασιακής στήριξης, στέγασης, κοινωνικής πρόνοιας. Γι’ αυτό έχουμε υιοθετήσει μια πολυεπίπεδη προσέγγιση: ενισχύουμε τις νέες οικογένειες με «γενναία» επιδόματα (μητρότητας, παιδιού), διευκολύνσεις όπως π.χ. άδεια πατρότητας κ.λπ., θεσμοθετούμε κίνητρα για τη συμφιλίωση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, υλοποιούμε στεγαστικά προγράμματα για νέα ζευγάρια –και όχι μόνο– και βάζουμε στο επίκεντρο της πολιτικής μας τη στήριξη των οικογενειών με παιδιά. Δεν είναι εύκολο, αλλά γνωρίζουμε καλά ότι είναι απολύτως αναγκαίο.
Πώς προχωρά η ψηφιακή πλατφόρμα για τη στέγαση που εγκαινιάσατε πρόσφατα; Η δημιουργία της θα λύσει το πρόβλημα;
Το στεγαστικό αποτελεί ένα από τα πλέον σύνθετα προβλήματα της εποχής μας και ένα από τα μεγάλα «στοιχήματα» για την κυβέρνηση και το υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Ενα ζήτημα με βάθος και διάρκεια. Και όπως κάθε σύνθετο πρόβλημα, απαιτεί ένα άθροισμα στοχευμένων παρεμβάσεων. Δεν υπάρχουν άλματα. Υπάρχουν μικρά, σταθερά βήματα, με αποτέλεσμα.
Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή από την πρώτη κιόλας ημέρα λειτουργίας της ψηφιακής πύλης που δημιουργήσαμε (stegasi.gov.gr). Χιλιάδες συμπολίτες μας επισκέπτονται καθημερινά τον ιστότοπο, αναζητώντας πληροφορίες για το επίδομα στέγασης, τις παρεμβάσεις «Ανακαινίζω – Νοικιάζω» και άλλα εργαλεία που διαθέτουμε ως κράτος για τη στήριξη της κατοικίας. Η μεγάλη επισκεψιμότητα καταδεικνύει ότι ο κόσμος το περίμενε, υπήρχε ανάγκη για μια ενιαία, απλή και προσβάσιμη πλατφόρμα που να συγκεντρώνει όλες τις πληροφορίες και να απλοποιεί τις διαδικασίες. Είναι για εμάς μια επιβεβαίωση ότι προχωράμε σωστά και μια υποχρέωση να συνεχίσουμε με ταχύτητα, διαφάνεια και κοινωνική ευαισθησία.
Διαπιστώνετε μείωση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας;
Η αλήθεια είναι ότι σήμερα γίνονται όλο και περισσότερες καταγγελίες. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχουν αυξηθεί και τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας.
Τα θύματα βρίσκουν το θάρρος να μιλήσουν, να καταγγείλουν, να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Οταν οι γυναίκες, τα παιδιά ή άλλα μέλη της οικογένειας βρίσκουν το θάρρος να μιλήσουν, να καταγγείλουν, να αναζητήσουν βοήθεια, τότε η πολιτεία μπορεί να δράσει και να παρέχει την προστασία που οφείλει. Το Panic Button, για παράδειγμα, είναι ένα εργαλείο στα χέρια θυμάτων βίας που αποδεικνύεται λειτουργικό και απολύτως απαραίτητο.
Η ενδοοικογενειακή βία είναι μία από τις πιο σκληρές και ταυτόχρονα πιο σιωπηλές μορφές βίας. Αφορά συχνά τις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού –γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους, άτομα με αναπηρία– και εκδηλώνεται εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει ασφάλεια: μέσα στο σπίτι.
Η βία των ανηλίκων, ωστόσο, παραμένει σε υψηλά επίπεδα...
Κανένα παιδί δεν γεννιέται με φόβο ή βίαιο. Μαθαίνουν από το σπίτι τους να ανέχονται τη βία. Πολλά παιδιά γίνονται από θύματα θύτες, και αυτό ξεκινά από το σπίτι.
