Δραματική μείωση 73% στους πληθυσμούς άγριας ζωής μέσα σε 50 χρόνια
Η φύση εκπέμπει SOS! Η βιοποικιλότητα συντηρεί τη ζωή μας και βρίσκεται στα θεμέλια των κοινωνιών μας. Όμως, όλοι οι δείκτες που μετρούν την κατάσταση της φύσης σε παγκόσμιο επίπεδο δείχνουν μια σημαντική υποβάθμιση. Σύμφωνα με την έκθεση Ζωντανός Πλανήτης (Living Planet Report – LPR) 2024 του WWF, έχει σημειωθεί μια καταστροφική πτώση κατά 73% στο μέσο μέγεθος των παρακολουθούμενων πληθυσμών άγριας ζωής μέσα σε μόλις 50 χρόνια (1970-2020). Η έκθεση προειδοποιεί ότι, καθώς η Γη πλησιάζει προς επικίνδυνα σημεία καμπής που αποτελούν σοβαρές απειλές για την ανθρωπότητα, θα απαιτηθεί μια τεράστια συλλογική προσπάθεια κατά τα επόμενα πέντε χρόνια για την αντιμετώπιση των διπλών κρίσεων, του κλίματος και της φύσης.
Οι μειώσεις στους πληθυσμούς άγριας ζωής μπορούν να λειτουργήσουν ως προειδοποιητικοί δείκτες αυξανόμενου κινδύνου εξαφάνισης και πιθανής απώλειας υγιών οικοσυστημάτων. Όταν τα οικοσυστήματα χάνουν την ανθεκτικότητά τους, γίνονται πιο ευάλωτα σε επιπρόσθετες διαταραχές, και η έκθεση εξετάζει πώς οι δύο αλληλένδετες κρίσεις της απώλειας της φύσης και της κλιματικής αλλαγής ωθούν τον πλανήτη πιο κοντά σε επικίνδυνα και μη αναστρέψιμα σημεία καμπής.
Ο πλανήτης πλησιάζει σε επικίνδυνα σημεία καμπής
Όταν οι σωρευτικές επιπτώσεις ξεπεράσουν ένα κατώφλι, οι μεταβολές γίνονται αυτοτροφοδοτούμενες, έχοντας ως αποτέλεσμα σημαντικές, συχνά απότομες και πιθανώς αμετάκλητες αλλαγές – ένα σημείο καμπής. Τα σημεία καμπής στη φύση παρατηρούνται όταν μεμονωμένες ή σωρευτικές πιέσεις, όπως η απώλεια βιοτόπων, η αλλαγή στη χρήση γης, η υπερ-καλλιέργεια ή η κλιματική αλλαγή ωθούν ένα σύστημα πέρα από ένα κρίσιμο κατώφλι.
Αποψίλωση του δάσους του Αμαζονίου
Το δάσος του Αμαζονίου φιλοξενεί περισσότερο από το 10% της παγκόσμιας χερσαίας βιοποικιλότητας, δεσμεύει 250-300 δις τόνους άνθρακα, ενώ αποτελεί το σπίτι για περισσότερους από 47 εκατ. ανθρώπους. Καθώς η κλιματική αλλαγή και η αποψίλωση έχουν ως αποτέλεσμα τη μείωση της βροχόπτωσης, το δάσος μπορεί να φτάσει στο σημείο καμπής, οδηγώντας σε αμετάκλητες μεταβολές. Οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές για τη βιοποικιλότητα την πολιτιστική αξία, τα τοπικά και παγκόσμια καιρικά μοτίβα, την αγροτική παραγωγή και την παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα. Μια αλλαγή τέτοιου μεγέθους θα επιτάχυνε την κλιματική αλλαγή παγκοσμίως.
Καταστροφή των κοραλλιογενών υφαλων
Στους ωκεανούς, υποθαλάσσια θερμά κύματα, αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής, οδηγούν σε υψηλότερες θερμοκρασίες στην επιφάνεια της θάλασσας και προκαλούν μεγάλης κλίμακας αποχρωματισμό των κοραλλιογενών υφάλων. Η απώλεια οικοσυστημάτων με πλούσια βιοποικιλότητα, όπως ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος της Αυστραλίας, θα είχε σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Περίπου 330 εκατ. άνθρωποι εξαρτώνται άμεσα από τους υφάλους για την προστασία που προσφέρουν από τις καταιγίδες, καθώς και για την τροφή, το βιοπορισμό και άλλα οφέλη.
